E – radio
TV



Δικτυακή τηλεόραση και ραδιόφωνο








Επιλέξτε από την λίστα ραδιοφωνικούς σταθμούς





Αύγ 9
Δημοσιεύτηκε από στις ως Μερικές πινελιές – Σχόλια



 
 
 
 
 
Από την Εύη Ψάλτη, Στέλεχος Επιχειρήσεων, BA (Διοίκηση Επιχειρήσεων), BA (Ιστορία Ευρωπαϊκού Πολιτισμού), MA (Ορθόδοξη Θεολογία)
 
 
 
Για την προάσπιση της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, ο αυτοκράτορας Κωσταντίνος Α΄ (272-337), αποφασίζει να μετακινήσει την, διαρκώς απειλούμενη από τους βαρβάρους, πρωτεύουσά της, αναλαμβάνοντας εκτός των άλλων βαρών και ολόκληρο το κοινωνικό κόστος. Έχοντας επιτρέψει την άσκηση της λατρευτικής δραστηριότητας της χριστιανικής πίστης με το ΄Εδικτο των Μεδιολάνων (περί ανεξιθρησκείας, το 312), το 330 εγκαινιάζει τη Νέα Ρώμη, την Κωνσταντινούπολη.[1] Μία πόλη στην χαώδη Ανατολή, στην οποία ακούγονταν τουλάχιστον εβδομήντα δύο γνωστές ανθρώπινες γλώσσες  αλλά μόνο η ελληνική ήταν η επίσημη κρατική (από τον 6ο αιώνα).[2] Ο Χριστιανισμός έγινε επίσημη θρησκεία της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας το 381 με διάταγμα του Θεοδοσίου Α΄ (περ. 346-395).
Το 1054, ο άρραφος και άσχιστος Χιτώνας του Χριστού σχίσθηκε.[3] Η δυτική χριστιανοσύνη διαφοροποιήθηκε από την ανατολική. Υπήρξε και υπάρχει διαφορά στο δόγμα, στη λογική, στην ηθική, στους θεσμούς διοίκησης της Εκκλησίας, στην πολιτική θεωρία και πράξη. Το 1453 η Κωνσταντινούπολη, το κέντρο της Ορθοδοξίας, υποκύπτει στους Οθωμανούς. Τον επόμενο αιώνα η δυτική χριστιανοσύνη (Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία) αντιμετωπίζει ένα εσωτερικό σχίσμα.
Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα κάθε απόκλιση από το επίσημο δόγμα του Χριστιανισμού συνιστούσε σαφώς εχθρική πράξη, κοσμικού και θρησκευτικού περιεχομένου.[4]  Αφενός η υποταγή της κοσμικής κυριαρχίας του Πάπα στην πολιτική ίντριγκα και ανηθικότητα και αφετέρου κάποιες διαφορές στο δόγμα οδήγησαν τον Μαρτίνο Λούθηρο (1483-1546) να θυροκολλήσει στο ναό της Βυρτεμβέργης, το 1517, τις 95 θέσεις του ενάντια στις πρακτικές της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Η Μεταρρύθμιση (Reformation) και ο Προτεσταντισμός αναδύθηκαν. Με γνώμονα το Sola Fides (μόνο η πίστη) ο Λούθηρος δείχνει τη Βίβλο ως μοναδική αυθεντία σε οποιοδήποτε ζήτημα πίστης (Sola Scriptura), προτείνει απλουστευμένα τελετουργικά και θεωρεί απαραίτητο τον  διαχωρισμό Κράτους και Εκκλησίας, διατυπώνοντας έτσι τις βασικές αρχές του Προτεσταντισμού. Ό,τι δεν απαντάται ξεκάθαρα στην Αγία Γραφή σχετικοποιείται ή / και καταργείται (π.χ. τα Μυστήρια εκτός του Βαπτίσματος και της Θείας Κοινωνίας, η Παράδοση, η αγαμία του κλήρου, εκκλησιαστικές πρακτικές, η χρήση της λατινικής γλώσσας στη Λειτουργία, κ.α.). Σύμφωνα με τον Λούθηρο δεν χρειάζεται η παρέμβαση του κλήρου αλλά ούτε και η μεσιτεία των Αγίων, ενώ όλοι οι βαπτισμένοι μπορούν να συμμετέχουν στην ιεροσύνη. Ο κάθε πιστός λογοδοτεί μόνο στον Θεό (Soli Deo). Ο Λούθηρος υποδεικνύει την προτεραιότητα του κοσμικού ηγεμόνα έναντι της Εκκλησίας, εξασφαλίζοντας με αυτόν τον τρόπο και τις επιθυμητές αρμονικές σχέσεις Κράτους και Εκκλησίας.  Οι βάσεις της εκκοσμίκευσης είχαν μόλις τεθεί.[5]
Οι απόψεις του Προτεσταντισμού διαχέονται στον ευρωπαϊκό βορειοκεντρικό χώρο σχετικά γρήγορα. Οι θέσεις του Λούθηρου, υιοθετούνται με ορισμένες τροποποιήσεις, από τον Ούρλιχ Ζβίγγλιο και ο Προτεσταντισμός διαδίδεται στην Ελβετία. Ακολουθεί ο Ιωάννης Καλβίνος (1509-1564), επίσης στην Ελβετία, ο οποίος τροποποιεί και αυτός τις λουθηρανικές προτεσταντικές θέσεις, επί το αυστηρότερον, ιδρύοντας τον Καλβινισμό.[6] Ο Καλβίνος ασπάζεται επίσης την ιδέα της υποτέλειας του ανθρώπου στην πολιτική εξουσία και δηλώνει ότι η τιμωρία του Θεού διορθώνει την κακή πολιτική εξουσία και όχι ο άνθρωπος.[7] Ο Λούθηρος, αν και αρχικά υπέρμαχος της ανεκτικότητας στις απόψεις του, σύντομα εγκαταλείπει την ανοχή αυτή και χρησιμοποιεί τα ίδια μέσα με την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία.[8] Παράλληλα αναπτύσσεται το κίνημα των Αναβαπτιστών στις βάσεις του Προτεσταντισμού, των Μυνστεριανών, των Μεννονιτών, ενώ ο Καλβινισμός γίνεται επίσημη θρησκεία στη Σκωτία με τη μορφή του Πρεσβυτεριανισμού. Η Αγγλία  συμβιβάζει τον Καθολικισμό και τον Προτεσταντισμό σε ένα ενιαίο εκκλησιαστικό σχήμα, τον Αγγλικανισμό.[9] Στα επόμενα χρόνια ο Προτεσταντισμός και οι μορφές που ήδη είχε λάβει εμπλουτίζονται από περισσότερες σέκτες όπως Ρεφορμιστές, Βαπτιστές, Κουάκεροι, Μεθοδιστές, Ευσεβιστές, Στουντίστες και Σκόπτσε.[10]



Συνεχίζεται
 
 


[1]Ελένη Αρβελέρ – Γλύκατζη, Η Πολιτική Ιδεολογία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, μτφρ. Τούλα Δρακοπούλου (Αθήνα: Ψυχογιός, 19972), σσ. 19-22.

[2]Cyril Mango, Βυζάντιο: Η αυτοκρατορία της Νέας Ρώμης, μτφρ. Δημήτρης Τσουγκαράκης (Αθήνα: Μ.Ι.Ε.Τ., 20072), σσ. 26-27.

[3]«Ἦν δὲ ὁ χιτὼν ἄρραφος, ἐκ τῶν ἄνωθεν ὑφαντὸς δι’ ὅλου». (Ιωαν. 19:23).

[4]Michael Walzer, Περί ανεκτικότητας: Για τον εκπολιτισμό της διαφοράς, μτφρ. Κατερίνα Μανδελάκη  (Αθήνα: Καστανιώτη, 2001), σσ. 26-29.

[5]Ο Προτεσταντισμός εκδήλωσε έντονη επιθετικότητα προς τις οπτικές τέχνες (ζωγραφική, γλυπτική) αφαιρώντας οποιαδήποτε διακόσμηση από τους χώρους συνάθροισης των πιστών του. Οι πιστοί διαβάζουν απερίσπαστα την Αγία Γραφή σε ένα γυμνό χώρο και έτσι δεν υφίσταται το ενδεχόμενο προτίμησης της ομορφιάς από την αγιοσύνη. Όπου και αν έγινε αποδεκτός ο Προτεσταντισμός, ενισχύθηκε το κράτος. Παράδειγμα υπεροχής της κοσμικής εξουσίας επί της εκκλησιαστικής είναι η Μ. Βρετανία όπου έως και σήμερα η βασιλεία είναι «Supreme Chief» της Αγγλικανικής Εκκλησίας. Élie Barnavi, Φονικές θρησκείες, μτφρ. Μιχάλης Μήτσος (Αθήνα: Πόλις, 2007), σσ. 69-73 και Jean – Pierre Moisset, Ιστορία του Καθολικισμού, Θεόδωρος Κοντίδης και Κωνσταντίνος Αγόρας (επιμ.), μτφρ. Μιχάλης Ρούσσος, Αιμίλιος Βαλασιάδης, Μάρκος Ρούσσος, Γιάννης Κώστας (Αθήνα:  Πόλις, 2011), σσ. 267-271.

[6]Moisset, Ιστορία του Καθολικισμού, σσ.272-275.

[7]Γεώργιος Βλάχος, Η συνείδηση ενάντια στο νόμο: Επαναστατικές σέκτες και ουτοπικές αιρέσεις στον 16ο και 17ο αιώνα (Αθήνα: Έρασμος, 1998), σσ. 34-35.

[8]Ο Λούθηρος θεωρούσε τους αιρετικούς πλανεμένους και αλαζόνες και πίστευε ότι με την ορθή διαπαιδαγώγησή τους ήταν δυνατόν να διορθωθούν. Η έννοια της ανεκτικότητας του ήταν αποδεκτή μόνο εάν συνυπήρχε με την επιστροφή στα κείμενα των Γραφών, την υποβάθμιση των θεολογικών συζητήσεων και τον περιορισμό της θρησκευτικής πίστης σε μικρό αριθμό θεολογικών δογμάτων.  Εκτός αυτού του πλαισίου οι θρησκευτικές μειονότητες έπρεπε να εξοντωθούν. Κατά τον Γερμανικό Πόλεμο των Χωρικών την περίοδο 1524-6 (με το χαρακτηριστικό λάβαρο της Bundschuh), ο Λούθηρος, φανατικός σύμμαχος των Γερμανών ηγεμόνων, αρνητικός σε κάθε κοινωνική μεταρρύθμιση, συμμάχησε με την αριστοκρατία και παρότρυνε, όποιον μπορεί να πολεμήσει τους εξεγερμένους, «να τους χτυπήσει, να τους στραγγαλίσει, να τους μαχαιρώσει, κρυφά ή δημόσια, και να θυμάται ότι τίποτε δεν είναι πιο δηλητηριώδες, βλαβερό ή διαβολικό από έναν επαναστατημένο άνθρωπο». Η συμμαχία του Λούθηρου με την κρατική εξουσία ήταν βασικός παράγοντας επίτευξης της κοινωνικής ειρήνης. Μέχρι και σήμερα, δεν επαναλήφθηκε ποτέ στην γερμανική ιστορία όμοια μαζική εξέγερση των κατώτερων τάξεων. Μετά την εξέγερση των χωρικών, ξέσπασε το κίνημα των Αναβαπτιστών, δυσαρεστημένων από την στάση του Λούθηρου, κοινωνικών αναμορφωτών. Αποδέχονταν τη διδασκαλία του Λούθηρου όχι όμως και την αναγκαιότητα ύπαρξης του κλήρου. Edward M. Burns, Ευρωπαϊκή Ιστορία. Ο Δυτικός Πολιτισμός: Νεότεροι χρόνοι, Ιωάννης Σ. Κολιόπουλος (επιμ.), μτφρ. Δαρβέρης Τάσος (Αθήνα:  Επίκεντρο, 20064), σσ. 192-198 και Γ. Βλάχος, Η συνείδηση ενάντια στο νόμο, σσ. 12-39.

[9]Serge Berstein – Pierre Milza, Ιστορία της Ευρώπης. τ. 1: Από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία στα Ευρωπαϊκά Κράτη, 5ος – 18ος Αιώνας, Α. Σπυράκου, Κ. Λιβιεράτος (επιμ.), μτφρ. Αν. Δημητρακόπουλος (Αθήνα:  Αλεξάνδρεια, 1997), σσ. 328-334 και Κάρλ Κάουτσκυ – Ιγκόρ Σαφάρεβιτς – Ραούλ Βάνεγκεμ, Θαβωρίτες – Τόμας Μίντσερ – Αναβαπτιστές: Αιρετική εξέγερση και κομμουνισμός στην Κεντρική Ευρώπη του 15ου & 16ου αιώνα (Θεσσαλονίκη: Ανάκαρα, 2011), σσ. 310-321.

[10]Max Weber, Οικονομία και Κοινωνία. Γ΄τόμος: Κοινωνιολογία της Θρησκείας, μτφρ. (επιμ.), Θανάσης Γκιούρας (Αθήνα: Σαββάλας, 2007), σσ. 106-107.










το όνομα σου*

διεύθυνση email*

σχόλια*
Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε αυτές τις ετικέτες HTML:<p> <u> <i> <b> <strong> <del> <code> <hr> <em> <ul> <li> <ol> <span> <div>

Κωδικός επικύρωσης*
 
σχόλιο σημείωση



Οι όροι χρήσης που ισχύουν για τη δημοσίευση των σχολίων

Κάτωθι των περισσοτέρων κειμένων του διαδικτυακού τόπου παρέχεται η δυνατότητα υποβολής σχολίων από τους χρήστες/ επισκέπτες. Η δυνατότητα αυτή είναι καταρχήν ελεύθερη. Ωστόσο, η συντακτική ομάδα δύναται να προβεί άμεσα και χωρίς καμία προηγούμενη ειδοποίηση ή αιτιολόγηση, στη διαγραφή οιουδήποτε σχολίου κρίνει ότι είναι εκτός του δεοντολογικού πλαισίου, των στόχων και των υπηρεσιών του διαδικτυακού τόπου, ειδικά δε εάν αυτό είναι υβριστικό, ειρωνικό, έχει στόχο να προσβάλλει τρίτο πρόσωπο ή την ιστοσελίδα.

Σε καμία περίπτωση ο διαχειριστής του διαδικτυακού τόπου δεν υιοθετεί, ενστερνίζεται, αποδέχεται ή εγγυάται την αλήθεια των προσωπικών σκέψεων, αντιλήψεων και πληροφοριών, οι οποίες εκφράζονται από τους επισκέπτες / χρήστες της ιστοσελίδας.

Με την αποστολή ενός σχολίου αυτόματα αποδέχεστε τους όρους χρήσης.

Η συντακτική ομάδα του Ουράνιες Σκέψεις









Πρόσφατες δημοσιεύσεις



Αναζήτηση



ΑΡΧΕΙΟ



ΘΕΜΑΤΑ





Αρθρα

Ορθόδοξοι προορισμοί











Διαφημίσεις